Zou American Base Dump en Outdoor Store in Bolsward er ooit zijn geweest als de Friese Siep Boonstra en de Amerikaanse Luchi Lopez elkaar niet hadden ontmoet? Het is maar de vraag. Het verhaal van Siep en Luchi begon ruim 38 jaar geleden, bij een toevallige ontmoeting op Schiphol.

Siep en Luchi hadden – afzonderlijk van elkaar – gebackpackt door Azië. En het toeval wilde dat bij aankomst in Nederland zowel Sieps rugzak als Luchi’s koffer niet op de bagageband lagen. “Tijdens het wachten raakten we kort aan de praat, in het Engels”, zegt Siep. “Luchi gaf me haar nummer, zodat ik haar kon bellen om foto’s van mijn reis te laten zien. De zondag erop reed ik naar Putten, waar Luchi verbleef. We konden het goed met elkaar vinden. En ja, van het een kwam het ander.”

Lang verhaal kort: een week later kwam Luchi naar Friesland, om er nooit meer weg te gaan. Na een maand raakte Luchi zwanger en dat was het begin van een leuk en hectisch leven samen. In die tijd stond Siep op markten met legerdumpspullen. Handelen zat altijd al in z’n bloed. “Op m’n tiende scharrelde ik achtergebleven potjes en pannetjes uit een slooppand en verkocht ze. Net als mijn vader kocht ik oude fietsen op, om ze op te knappen en door te verkopen. Zo had ik een extra zakcentje.”

Hoge hakken

Terug naar Luchi. Zij aarzelde geen moment toen Siep haar vroeg mee te gaan naar de markt. Natúúrlijk wilde ze dat. “Ik had alleen geen idee wat een markt was, ik dacht aan een tentoonstelling”, vertelt ze. “We moesten om zes uur ’s morgens al weg. Dus ik ging er om vier uur uit en tutte me helemaal op. Mooie kleren, hoge hakken. Siep zei: ‘Eh, waar ga jij naartoe?’.” Luchi kleedde zich warmer aan en eenmaal op de markt bleek ze hetzelfde handelaars-DNA als Siep te hebben. “We hadden onder andere leren herenjassen”, herinnert Siep zich. “En we maakten een afspraak: voor elke jas die Luchi verkocht, zou ze 25 gulden krijgen.” Luchi lacht. “Dat heeft hem veel geld gekost! Verkopen was – en is – mijn drive. Ik sprak altijd de vrouw aan. ‘Hoe vindt u het, mevrouw? Kijk eens hoe mooi het uw man staat!’ Het lukte altijd. En anders richtte ik me op de man. Als je handel wil doen, moet je niet met elkaar gaan zitten kletsen, maar eropaf gaan.”

“Ik was verrast over Luchi’s verkoop-skills”, zegt Siep. “We hadden allebei dezelfde scoringsdrang. Luchi droeg veel bij aan ons succes, mede door haar gedrevenheid.” “Ik had altijd een doel”, legt Luchi uit. “Soms regende het en zei Siep: ik hoop dat we vandaag wat kunnen verkopen. Ik zei dan: kom op, we gaan vandaag met 3000 gulden naar huis! En dat lukte dan ook. Als je bij voorbaat al zegt dat het niet lukt, wordt het niks. Je moet positief zijn.”

Een neus voor handel

Na de komst van dochter Stefanie (nu 38) kondigden achtereenvolgens Daisy (nu 35) en Nicole (nu 31) zich aan. De meisjes gingen regelmatig mee naar de markt. Na een tijdje ontstond het idee om een winkel te beginnen. Begin jaren negentig opende het echtpaar Boonstra in Den Helder een zaak met legerdump- en outdoorartikelen. In de loop van de jaren kwamen er nog drie winkels bij: in Bolsward, Hoorn en Apeldoorn. Siep: “In die tijd hadden we zo’n 25 mensen in dienst. Zelf stonden we nog steeds veel op markten, en ’s winters op beurzen. Bij dat directe contact lag ons hart, op de markt kun je heel erg jezelf zijn. Klanten waren eerlijk. Ze durfden het rustig te zeggen als ze onze handel niks vonden. Dan lagen wij dubbel. Andersom lagen mensen er ook niet wakker van als we zelf een beetje direct waren. Als je op dreef bent, kun je op de markt enorm scoren. Die kick is leuk.”

Siep had een neus voor goeie handel. “In de jaren ’90 droeg nog niemand een petje”, vertelt hij. “Wij importeerden ze uit Amerika en waren daarmee trendsetter. In die tijd droeg Bruce Springsteen een oude motorjas van z’n vader. Wij maakten dat jasje na en verkochten het als ‘De Bruce’.” Siep en Luchi importeerden ook schoenen van het Australische merk Blundstone. “Een onverwoestbare schoen. Wouter Klootwijk van Keuringsdienst van Waarde was in een artikel lyrisch over deze schoenen en daar wezen we klanten op. We hebben het altijd belangrijk gevonden om kwaliteit te leveren – waar voor je geld.”

Alles lukt

Siep en Luchi werkten 24/7 samen. Ondanks alle drukte van werk en gezin waren ze goed op elkaar ingespeeld. Luchi: “We hadden de afspraak dat we ons niet met elkaars taken bemoeiden en daardoor hadden we nooit problemen. Ik was van de boekhouding, Siep van de rest.” Siep: “We waren jong en hadden energie.” “Ik dacht altijd: alles kan en alles lukt”, zegt Luchi. “En ik zocht de balans. Siep stond bij mij op nummer 1, ik had het eten klaar als hij thuis kwam. ’s Morgens stond ik om half zes op voor de boekhouding, zodat ik er daarna voor de meisjes kon zijn.”

Het waren drukke, maar mooie jaren. En toen werd het tijd voor een nieuwe fase: Siep en Luchi besloten om drie winkels te sluiten en zich te focussen op één winkel: American Base Dump en Outdoor Store in Bolsward. Anno 2026 biedt de winkel 1200 m2 aan kleding, schoenen en outdoor-producten. Ook noodpakketten behoren tot het assortiment. Siep: “Dat is echt een hype. Vooral waterzuiveringstabletten, zaklampen en overlevingspakketten gaan hard.” 

My way

Inmiddels zijn Siep en Luchi de 60 gepasseerd. Op de markt staan ze niet meer, Sieps broer en schoonzus hebben deze tak ovenomen. Siep is alleen op de achtergrond betrokken bij de zaak. Luchi doet nog steeds de administratie en wil daar nog een paar jaar mee doorgaan. Ze wordt al jaren op een prettige manier in haar werk ondersteund door Van der Wiel. Luchi: “Ik hoef maar te bellen en ze zijn er voor ons. Ze denken mee en zijn attent. Iedereen daar is heel lief.”

Het echtpaar kijkt voldaan terug. “We hebben dit leven lang met veel plezier samen geleid”, zegt Siep. ”Nu zijn onze ambities en prioriteiten anders. We reizen veel en willen tijd doorbrengen met onze kleinkinderen. Door het harde werken van toen kunnen we nu doen wat we willen, het heeft onafhankelijkheid en vrijheid gecreëerd. Dat voelt goed.” “Ik heb altijd dingen op m’n eigen manier willen doen”, besluit Luchi. “In ons bedrijf kon dat, en terugkijkend ben ik daar ben heel trots op. I did it my way!”